මගේ පොලිස් ජීවිතේ මම අහපු
අප්රසන්නම කතාවක් ඒක. මට හිතාගන්න බෑ අදටත්...
ඒ අම්මාගේ මූණ මතක් වෙද්දිත් මට දුකයි, අවුල්...
ඒ මොකද මට ඒ අත්දැකීම ගැන හිතාගන්න අමාරුයි..
හැබැයි එක දෙයක්..
අම්මලා ගොඩක් පව්...!!
ඇත්තටම පව්.... ජීවිතේ විඳින්න ඕනි දුක සේරම
විඳලා, විඳවලා මැරිලා යනවා...
මේ කතාව ඇහුවොත් ඇත්තටම ඔයාට වුණත්
හිතෙයි, අපි මොන වගේ ලෝකෙකද
ජීවත් වෙන්නෙ කියලා..?
ලොකු අවුලක් දැනෙයි හිතට...
ඒ අම්මා ඇඬුවා හුඟ වෙලාවක්.
එයාට කරන්න ඕනි දේ ගැන අවබෝධයක්
තිබ්බෙ නෑ...
"සර්..! මට ආයෙමත් ඒ ගෙදරට යන්න බෑ.
ඇස්දෙකට දැක්ක දේ නිසා මට තරහට වඩා දුකයි, අප්පිරියයි..
මම උන් දෙන්නව හැදුවේ මගේ ඇහැ වගේ..
මගේ ඇස් දෙක උන් දෙන්නා සර්... මගේ දුවයි පුතයි..
පුතාට අවුරුදු 20යි... දුව තාම ඉස්කෝලෙ යනවා
ඕලෙවල්... මම එද්දි ඒ දෙන්නගේ ඇඟෙ නූල් පොටක් නෑ..
වීඩියෝ එකක් බල බල දෙයියනේ...
මාව වෙව්ලනවා සර්... මට කියන්න බෑ ඒක..."
"මම උන් දෙන්නට නිරුවස්තරයෙන්ම තැලුවා සර්..
උන් කෑ ගහනකන්.. බෙරිහන් දෙනකන්ම තැලුවා සර්..
මට එච්චරම එපාවුණා.
මම කොහොම ද ලෝකෙට මූණ දෙන්නේ.
කෙල්ල මට වැන්ඳා.. කොල්ලා වෙච්ච දේවල් කිව්වා.."
"මේ දෙන්නා හොරෙන් බ්ලූ ෆිල්ම් බලලා...
ඒවා අත්හදා බලලා.. මගේ අහිංසකීව කොල්ලා විනාස
කරලා සර්... ඒකිව අපිරිසිදු කරලා.. මම මලක් වගේ
පරිස්සමට හැදුවේ ඕකිව... අඩුම ගානේ තාත්තා ළඟවත්
නිදියන්න දුන් නෑ ඌ බේබද්දා නිසා අවිශ්වාසයට..
ඒත් මම මූව විශ්වාස කළා. මොකද එක කුසෙන් ආපු එකානේ.
නංගිව බලාගනී කියලා හිතුවා.."
"මම මොනාද කරන්නෙ සර්...
මට හිතාගන්න බෑ.."
පස්සෙ අපි වැඩේ ශේප්මන්ට් කළා,
ඒ ළමයි දෙන්නව පොලිසියට ගෙන්නුවා...
පස්සෙ අවවාද කෙරුවා. මම හිතන්නෙ
කොල්ලව ඈතකට යැව්වා.. බෝඩිමකට..
ඌව කෙල්ලගෙන් ඈත් කරලම තිබ්බා.. අපි මේක
වැඩිපුර දුර දිග යැව්වේ නෑ.
හැබැයි ඒ අම්මා පස්සෙ දවසක ඇවිත්
අපිට පින් දුන්නා.. ඒ අම්මා කැමති වුණේ නෑ
නඩු දාලා, පරිවාස යවන්න පොඩි එකාව...